Unitieve therapie

Unitieve therapie is een stroming binnen de lichaamsgerichte psychotherapie, en is gericht op zelfontdekking, zelfregulatie en zelfverwerkelijking. De term ‘unitief’ betekend ‘bewegend naar eenheid en integratie’ of ‘bewegend naar non-dualiteit’.

Bij unitieve therapie staat dualiteit, oftewel tegenstrijdigheid, centraal. In de psyche van de mens is er vaak sprake van tegenstrijdigheid: sommige neigingen en vermogens zijn dan overmatig ontwikkeld. Zo’n eenzijdig ontwikkeld zelfbeeld of levensopvatting kan worden gebruikt om een tegengestelde neiging te onderdrukken of te ontkennen. Een voorbeeld van dergelijke dualiteit is bijvoorbeeld verlegenheid die onderdrukt en gemaskeerd wordt door de tegengestelde neiging: agressiviteit. Zulke dualistische patronen manifesteren zich onder andere in lichaamshouding en motoriek. Volgens de theorie van unitieve therapie zorgt deze dualiteit binnen de psyche voor spanningen en andere psychische klachten. Unitieve therapie stelt zicht tot doel verstarde dualiteit te verminderen, en te werken naar dynamische polariteit en eenheid. Dit is bereikt wanneer polen, zoals verlegenheid en agressie, bewust als gelijkwaardig worden ervaren. Het zelfbeeld is dan weer in balans, en er hoeven geen neigingen meer onderdrukt te worden. Daarmee tracht unitieve therapie de psychische klachten van de cliënt laten verminderen of verdwijnen.

Methoden binnen unitieve therapie

De behandelwijze van unitieve therapie is over het algemeen ervaringsgericht. Binnen de unitieve therapie wordt gebruik gemaakt van behandelingsmethoden uit de lichaamsgerichte psychotherapie. Zo past unitieve therapie technieken toe uit bijvoorbeeld de neo-reichiaanse therapie en bio-energetica. Daarnaast gebruikt unitieve therapie ook meer algemeen therapeutische methoden, gebaseerd op bijvoorbeeld Gestalttherapie en humanistische therapie. Binnen de therapie wordt gestreefd naar een open en gelijkwaardige omgang tussen de cliënt en de therapeut.